Fleur van Groningen

Op mijn veertiende was ik een romantische ziel met een voorliefde voor het figuratieve. Dus toen een leraar aan de kunsthumaniora opdracht gaf om een bekende reproductie in het klein na te schilderen met een zo exact mogelijk kleurgebruik, koos ik een schilderij met genereuze drapages, lenteachtig natuurschoon en enkele diagonalen voor de dynamiek. Ik begon dan wel meteen de grote lijnen na te tekenen, liever wilde ik de verf al mengen. Kleuren zo precies mogelijk nabootsen – uit de realiteit of de tinten van mijn verbeelding – brengt me al sinds mijn kindertijd in vervoering. Naast mij ontfermde een klasgenoot zich over de Madonna van Jean Fouquet. Ik keek van de glinsterend roze tongpunt in zijn mondhoek, naar de licht gekreukte print naast zijn pennenzak: een bleke dame met een borst als een moordwapen, een griezelige boreling en een handvol bloedrode engelen, schijnbaar opgetrokken uit glimmend rubber, deden me fronsen van afkeer. Mijn klasgenoot volgde mijn blik: "Ongelooflij...

Fleur heeft  een contract getekend voor een nieuw non-fictie boek dat zal verschijnen bij de Gentse uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts. Het wordt een liefdevol, versterkend boek voor iedereen die een betere relatie met zichzelf wil, als basis voor een diepere verbinding met anderen. Als alles goed gaat - en daar gaan we vanuit - komt het nieuwe boek er in het voorjaar van 2025. Eind augustus 2024 verschijnt er eerst nog een ander boek.... Wordt vervolgd!

Wie ben ik, wie is de ander en hoe verhouden wij ons tot elkaar? In de nieuwe, achtdelige podcastserie 'Mensenkennis' neemt Fleur van Groningen wekelijks een deugddoende duik in de menselijke psyche. Voor De Morgen op zoek naar antwoorden over onderwerpen uit haar boek 'Voelen zonder filter' om zichzelf en anderen beter te leren begrijpen. Deze week: hoogsensitiviteit. Wat is hoogsensitiviteit, hoe kenmerkt het zich en wat zijn de voor- en nadelen? Fleur van Groningen schreef de bestseller 'Leven zonder filter' over haar eigen ervaringen met hoogsensitiviteit, en ontvangt 60.000 verkochte exemplaren later nog steeds dankbare lezersbrieven. In deze aflevering praat ze met Esther Bergsma, expert hoogsensitiviteit, sociaal-wetenschappelijk onderzoekster en auteur van vijf boeken, waaronder 'Het hoogsensitieve brein'. Ook voormalig radio- en televisiepresentatrice Eva Daeleman is te gast. Ook zij schrijft boeken waarmee ze mensen wil inspireren hun eigen lev...

Hallo allemaal, Mijn naam is Fleur van Groningen. Ik ben een Vlaams schrijfster, journalist en kunstenaar met Belgisch-Nederlandse roots. Maar vandaag sta ik hier als een overlever van trauma. Daarover heb ik een boek uitgebracht – Voelen zonder filter – waarin ik beschrijf hoe leren voelen, het bewust doorvoelen van nieuwe én oude emoties, aan de basis ligt van mijn herstel.  Het is door je emoties te voelen dat je ze opruimt. En daar is geen weg omheen. Ook al wil je dat soms misschien liever, zeker als je al een heel leven (bewust of onbewust) op de vlucht bent voor oude pijn. Het kan allemaal teveel lijken, te groot, volstrekt onoverkomelijk. Maar mijn ervaring vertelt me dat het dat niet is. Op voorwaarde dat de tijd er rijp voor is.  Ik ben de confrontatie met mijn emoties aangegaan, ik ben ze door de jaren heen helemaal gaan voelen, oud én nieuw. Want telkens wanneer ik voldoende draagkracht had verzameld, diende zich een nieuwe portie pijn aan. Het was veel, het was gr...

In het hoge atelier van mijn vader viel het licht schuin naar binnen. Daar dansten stofdeeltjes die zich bij het vallen van de avond weer terugtrokken onder de gietijzeren poten van de drukpers en de schragentafels vol potloden, penselen en verf. Ze vormden er grillige stofbollen die ’s nachts, wanneer wij sliepen, wellicht een eigen leven leidden. Dan rolden ze door het ruitvormige maanlicht, door de gelige gloed van de stad, ze ritselden over etsen en gravures, naar de grote, geheimzinnige schilderijen die met hun kostbare buik tegen de muur rustten. Van mijn vader mocht ik niet zien wat daarop stond afgebeeld, maar de stofbollen wisten het, zij betastten de olieverf; zij nestelden zich er oordeelvrij tegenaan. Het was in dat atelier, aan een plein in het Antwerpen van de jaren tachtig, dat ik – een zesjarige die bij haar moeder in de polders opgroeide – het deel van mijn vader ontdekte dat nog steeds in mij voortleeft. Daar vonden wij iets om over te spreken, ongeacht het leeftijdsv...

In november deed mijn stiefvader ons een zak met maar liefst 500 bloembollen cadeau. Want mijn man Seppe, die deels opgroeide in de Auvergne en daar als kind avonturen beleefde op bergflanken vol narcissen, wilde dat zo graag. En ik natuurlijk ook - ik ben dol op bloemen (what's in a name) . Dus begon Seppe afgelopen winter al die bollen voor ons te planten. Buiten was het kil en nat, de bomen kaal en grauw, de grond hard. Maar regen of geen regen, hij ging door. Wat een karwei. Hij legde slingerende perken aan in het gazon en kwam af en toe met modderige handen om een glas water vragen. Na een tijdje vergaten we het haast. Maar toen de lente in zicht kwam, begonnen we er weer over: dat we ditmaal een tuin vol paasbloemen zouden kunnen hebben. Of niet: want we wonen aan de oever van een rivier, de grond is er vochtig, mogelijkerwijs zouden de bollen gaan rotten. Het was een gok, we hoopten op schoonheid. Toen gebeurde het. De eerste sprietjes. We keken ernaar met kinderogen. Steeds...

Het is de week tegen pesten (10-02 tot 17-02). Daarom deel ik graag iets over mijn eigen ervaringen, voor wie daar wat aan heeft.  Ik werd, op één jaar na, gedurende mijn hele schooltijd gepest. Dat ging soms wel heel erg ver. En hoewel ik vaak van school veranderde, gebeurde het telkens opnieuw. Daarom concludeerde ik dat het aan mij lag. Ik merkte dat ik anders was dan de meesten, dat moest de oorzaak zijn. (En natuurlijk de zelfgemaakte kleren en afdankertjes die mijn moeder me aantrok.) Toen ik eenmaal afgestudeerd was, zag ik wel in dat het gedrag van die pestkoppen niet oké was. Dat zij iets lelijks hadden gedaan, en niet ik. In mijn hoofd werd de schuld voorzichtig verlegd. Maar lag het dan echt alleen aan hen? Dat leek me een te makkelijke waarheid. Het leek realistischer om uit te gaan van een dynamiek, waarin ik zelf toch ook een aandeel had. Toen was dat een pijnlijke conclusie, omdat ik mezelf erom veroordeelde. Intussen doe ik dat niet meer en is het gewoon een conclus...