Fleur van Groningen

Lieve allen, heel blij en dankbaar stel ik jullie de cover van mijn nieuwe boek voor! 'Voelen zonder filter' gaat over constructief omgaan met emoties en herstellen van trauma. Velen van ons groeiden op bij emotioneel onvolwassen ouders en leerden daardoor hun minder fijne emoties te verdringen, met allerlei problemen tot gevolg. In dit boek vertel ik hoe ik leerde om die emoties alsnog te doorvoelen, te plaatsen en te verwerken. Ik onderzoek waar emoties uit voortkomen, hoe lichaam en geest samenwerken en hoe je intuïtiever en authentieker kan gaan leven. En ik doe uit de doeken hoe ik herstelde van traumatische gebeurtenissen en uiteindelijk innerlijke harmonie vond. Deze ervaringen en inzichten kader ik met kennis van verschillende experts. Het is een persoonlijk verhaal dat kan inspireren en ondersteunen. Via onderstaande link lees je meer over het boek en kan je het bestellen per pre-order: zo ben je zeker dat jij een van de eersten bent die een exemplaar ontvangt en betaa...

  Na de rel met Delphine Lecompte: een slachtoffer getuigt Waarover wij niet praten Een gechargeerde open brief van dichteres Delphine Lecompte brak het pedofiliedebat weer open. Zit er werkelijk een pedofiel in elk van ons? Journaliste Fleur van Groningen (39) getuigt over misbruik in haar kindertijd, en ging tussen alle baldadigheid op zoek naar de feiten. Als kind ben ik seksueel misbruikt. En hoewel men kan beweren dat ik ervan hersteld ben – het gaat nu beduidend beter – leef ik met een litteken dat, indien aangeraakt, kan openbreken in rauwe pijn. Dit was, naast de traumatische gebeurtenissen, de ondraaglijke last: de vrees dat ik schuld heb aan wat mij is ‘overkomen’.  Die onterechte overtuiging kwam ik wel vaker tegen bij het lezen over seksueel misbruik en traumaseksualiteit. Kinderen zijn afhankelijk van volwassenen. Als ze moeten toegeven dat er met die grote mensen iets scheelt, hebben ze niemand meer – en wijzen ze zichzelf aan als bron van alle ellende. ...

Is schrijven over pedofilie een mijnenveld dat vermeden moet worden? Ik vind van niet. Het is belangrijk dat we zo goed mogelijk geïnformeerd zijn, de verschillende nuances kennen, alsook de nieuwe inzichten, en dat we met die kennis de juiste omstandigheden creëren om leed zo veel mogelijk te voorkomen en, indien te laat, te verzachten. Is pedofilie een onderwerp waarover iedereen een mening mag spuien? In principe wel, zie het recht op vrije meningsuiting. Maar waar houdt de mening op en begint de belediging, de schade? En hoe zit het met verantwoordelijkheid? Iemand als Delphine Lecompte, die in haar open brief in Humo het onderwerp pedofilie gebruikt om journalist Sven van der Meulen publiekelijk aan te vallen, onderwijl empathie afdwingt voor de ‘niet-praktiserende pedofiel’ (excuus voor de knullige term), vervolgens haar eigen moed om te sympathiseren met de underdog benadrukt, en op de koop toe beweert dat er in ons allen een pedofiel schuilt, ontzenuwt de beladen thematiek ...

Playboy interviewde Fleur naar aanleiding van haar pikante  debuutroman Swingers  en publiceerde vier korte fragmenten.  Tekst: Wim Spijkers. Foto: Seppe van Groeningen ***

In tijden van corona teken ik cartoons om jullie wat op te vrolijken.  Je kan ze bekijken op mijn instagramprofiel en op Facebook! Deel ze gerust!

In haar nieuwste boek ‘Mijn kind, mijn spiegel’ overstijgt Fleur van Groningen (37) de verhalen over herbruikbare luiers en tepelkloven met haar goudeerlijke relaas over haar tocht naar het moederschap en eerste jaar met zoontje Rex. Herkenbaar (ook voor niet-mama’s) en zonder taboes (want daar doet ze niet aan) beschrijft ze de complete transformatie die ze onderging. ‘Ik vond het leven vaak hard werk. Nu is elke dag zinvol.’ Tekst: Kaatje De Coninck / Foto’s: Jens Mollenvanger Ze is veel dingen, Fleur van Groningen. Auteur, columnist, cartoonist, tekenaar. Ze maakt muziek en schildert. En sinds dit jaar moedert ze ook. Compleet, volkomen, volmaakt, uitgeput. Zoals dat gaat na een jaar met een baby die niet doorslaapt. Fleur en haar donkerharige, breedgeschouderde echtgenoot (ofwel Seppe van Groeningen) wonen samen in een bescheiden huisje aan de oever van een rivier, zoals ze schrijft in haar jongste boek ‘Mijn kind, mijn spiegel’. Sinds een jaar is daar e...

Superblij met deze mooie recensie op bangersisters.nl : " Mijn kind, mijn spiegel  beschrijft Fleur haar lange weg om zwanger te worden, de verliezen die ze heeft geleden, het zwanger zijn, de geboorte en alles wat er daarna bij haarzelf veranderde, en uiteraard alles wat ze van haar zoon heeft mogen leren. Dit alles met een intense gevoeligheid, soms met een beetje humor en zelfspot en op andere momenten als een razende mamabeer die uithaalt naar de Mama maffia. Ze laat de lezer lachen, weet je te ontroeren en houdt je tegelijkertijd een spiegel voor, waar je uiteraard mee mag doen wat je zelf wilt. Niets hoeft, ze deelt alleen haar wijsheid en haar levenslessen met de lezer. Haar eigen heden en verleden wisselen af met dagboekfragmenten over haar zoon, bijzondere scenes uit haar dagelijkse leven en belangrijke publicaties en boeken (en zelfs stukjes van eerder gepubliceerd werk van haarzelf) o.a. rondom opvoeding. Nadat ze bepaalde publicaties of gesprekken heeft geciteerd,...