Fleur van Groningen

Ze wilde nooit weten wat er in mij omging en duwde haar eigen minder prettige gevoelens ook  steeds weg. Wellicht vanwege de traumatische ervaringen die ze tijdens Wereldoorlog II opdeed. Schrikbeelden die ik me niet kan voorstellen. Begrijpelijk dat ze sindsdien naar een plezierig, luchtig leven verlangt en alle schaduwen tracht te ontkennen. Ze bleef altijd naïef, weigerde koppig volwassen te worden. Als kind vond ik dat gezellig: ik speelde onder haar vleugelpiano, zij moedigde me glimlachend aan terwijl ze op de canapé extravagante kleren voor zichzelf naaide. Dat ze terloops een opzichtige baljurk voor mijn Playmobil-vrouwtje maakte, vond ik storend – ik had een voorliefde voor autootjes en treintjes. Maar ik spaarde haar door het opgedirkte vrouwtje een schoonheidsslaapje te laten doen in afwachting van het grote feest, en liet intussen mijn taxi door een landschap vol plastic beesten scheuren. Als tiener raakte ik in de knoop met mezelf en hoopte ik op haar wijze woorden,...

De ochtend belooft een zinderend hete dag. In de tuin schijnt de zon en boven het water hangt een zachte nevel. Vol verwachting buigt het groen voor de aanzwellende warmte. Kleine zaden en bladeren drijven traag voorbij. Ik loop achter mijn twee katten. Met ons drieën hebben we een periode van quarantaine in het nieuwe huis achter de rug. Ze hebben alle kamers met sidderende staartjes verkend, angstig en nieuwsgierig, tot elk hoekje veilig is bevonden. Ik heb hen in huis opgesloten opdat ze het als hun nieuwe thuis zouden gaan beschouwen. Maar nu ze deze ochtend voor het raam zitten, voel ik dat ze klaar zijn voor de volgende stap. Ik open de voordeur, behoedzaam sluipen ze naar buiten. “Vrijheid”, denk ik en dat betreft evengoed de katten als de brief aan mijn biologische vader die ik vannacht heb geschreven. Langzaam volg ik hen en bekijk ik de tuin door hun ogen. De katten snuffelen aan de jeneverbesstruik, deinzen achteruit voor een vallend blad, maken zich zo plat mogelijk om...

“Hoe verklaar ik dit aan mijn kinderen?”, lees ik op Facebook, de dag na de aanslag in Nice. De ene moeder na de andere vraagt het zich online af. Samen komen ze er niet uit. “Hoe verklaar ik dit aan mijn 88-jarige grootmoeder?”, denk ik. Zonet heb ik met haar getelefoneerd, ze was in dikke tranen, klonk verward. Ze heeft WO II meegemaakt, iets wat haar verdere leven naar mijn gevoel danig heeft beïnvloed. De huidige gebeurtenissen herinneren haar wellicht aan dat verleden. “ Ze komen naar plaatsen waar veel mensen zijn”, waarschuwt mijn grootmoeder. “Zoals naar die feesten in Gent. Je gaat daar toch niet naar toe, hé? Ga nergens heen waar veel mensen zijn!” Ik antwoord dat ik dat niet kan beloven omdat ik de angst niet wil laten regeren en het leven sowieso vol risico's is. Ze zegt dat ze me niet verstaat. Haar stem slaat over. “Wat zeg je?” Ik bedenk me en antwoord wat ze wil horen: “Daar heb ik toch geen tijd voor.” Ze haalt opgelucht adem, begint over de kat op haar schoot. A...