Fleur van Groningen

Het is de week tegen pesten (10-02 tot 17-02). Daarom deel ik graag iets over mijn eigen ervaringen, voor wie daar wat aan heeft.  Ik werd, op één jaar na, gedurende mijn hele schooltijd gepest. Dat ging soms wel heel erg ver. En hoewel ik vaak van school veranderde, gebeurde het telkens opnieuw. Daarom concludeerde ik dat het aan mij lag. Ik merkte dat ik anders was dan de meesten, dat moest de oorzaak zijn. (En natuurlijk de zelfgemaakte kleren en afdankertjes die mijn moeder me aantrok.) Toen ik eenmaal afgestudeerd was, zag ik wel in dat het gedrag van die pestkoppen niet oké was. Dat zij iets lelijks hadden gedaan, en niet ik. In mijn hoofd werd de schuld voorzichtig verlegd. Maar lag het dan echt alleen aan hen? Dat leek me een te makkelijke waarheid. Het leek realistischer om uit te gaan van een dynamiek, waarin ik zelf toch ook een aandeel had. Toen was dat een pijnlijke conclusie, omdat ik mezelf erom veroordeelde. Intussen doe ik dat niet meer en is het gewoon een conclus...

Ik heb net een oude mailbox open gedaan. Daarin zit een mail van een mevrouw die me verwijt dat ik niet aardig ben geweest in een column. Dat mag niet, volgens deze mevrouw, omdat ik hoogsensitief ben. Het is een argument dat ik wel vaker hoor. Hoogsensitieve mensen mogen blijkbaar enkel lief en zacht zijn. (Net zoals veel meisjes leren dat ze braaf en beleefd moeten zijn.) Hoogsensitiviteit is een karaktereigenschap en definieert  geen totaal mens. Je kunt perfect hoogsensitief zijn én een afwijkende mening hebben. Hoogsensitief zijn én kritische grappen maken. Maar vooral: hoogsensitiviteit is geen synoniem voor lange tenen en zelfmedelijden. Noch voor watje. Hoogsensitief zijn betekent dat je andere hersenen hebt: wanneer je informatie binnenkrijgt, worden er meer gebieden in de hersenen tegelijk aangesproken dan bij een niet-hoogsensitief mens. Er worden ook meer onderlinge verbindingen gemaakt. Dit resulteert in een diepgaande verwerking en kan in overprikkeling uitmonde...