Fleur van Groningen

Zouden we de woordspeling maken? Vooruit dan: Fleur van Groningen (37) is twee keer bevallen. Van een zoon en van een boek. De zoon heet Rex, het boek Mijn kind, mijn spiegel. Rex is haar leermeester en daar schreef ze over. “Door de onvoorwaardelijke liefde voor mijn zoon, leer ik voorzichtig mezelf graag te zien.” Interview: Lotte Debrouwere Foto’s: Kris Desmedt Styling: Erik Vernieuwe Haar en make-up: Winke Walschap Als je de jeugd van Fleur van Groningen bekijkt, word je even stil. Ze was een ongelukje, leefde in een sekte, werd jaren gepest op school, een depressie was niet veraf. Fleur is hoogsensitief en werd ook nog eens hooggevoelig door de trauma’s die ze opliep. En zo belandde ze in onveilige situaties waarin ze zichzelf wegcijferde. “De mannen haalden eigenlijk een soort bewonderaarster in huis en ik deed alles om hun liefde niet te verliezen.” Ze cijferde zichzelf weg. Maar sprookjes bestaan. Assepoester ontmoette haar prins en huidige man Seppe en schreef de ...

Zo’n 15 à 20 procent van de bevolking is hoogsensitief. Zelfs James Cooke ontdekte in ‘Gert late night’ dat ook hij tot die categorie behoort. Maar wat houdt het precies in? En hoe ga je ermee om? Onze columniste Fleur van Groningen is hoogsensitief en schreef een boek over haar ervaringen. “Nog nooit gaf ik mij zo bloot.” tekst: Fleur van Groningen - foto: Seppe van Groeningen Sommige mensen krijgen de kriebels als je beweert dat je hoogsensitief bent. Volgens hen hoort die term in hetzelfde zweverige vakje als ‘indigokinderen’ en ‘lichtwerkers’. Ze geloven dat je je achter een verzinsel verschuilt. Toch wijst wetenschappelijk onderzoek uit dat één op vijf mensen hoogsensitief is. De hersenen van een hoogsensitief mens zouden verschillen van die van een niet-hoogsensitief mens. Het betreft dus niet zo maar een modegril. Noch is het een flauw excuus. Hoogsensitiviteit is een eigenschap die regelmatig voorkomt en die je niet kunt wegtoveren. Het vraagt juist om begrip en gepaste...

De muziek schreeuwt, de discolichten flitsen, de drank vloeit rijkelijk en iedereen is iemand of wil iemand zijn: beroemd, succesvol, mooi, getalenteerd. Toen je de invitatie voor dit feest kreeg, bezorgde dat jou even het gevoel dat je er dan toch een tikkeltje toedoet. Gewoon omdat je plots tot het selecte gezelschap blijkt te horen dat voor dit soort glamoureuze gelegenheden uitgenodigd wordt. Verder is er niets veranderd. Jij bent nog steeds jij. Je staat in je slobbertrui en oude trainingsbroek bij de brievenbus en houdt een goudkleurige enveloppe in je hand. Maar toch. Even laat je je ego strelen, héél even, omdat het zo lekker is. Het maakt de ochtend wat minder grijs. De avond zelf. Overal om je heen: bekende koppen, flitsende camera’s, lachende en dansende mensen, mooie kleren, tafeltjes met lege glazen, gespannen obers met vrolijke strikjes. Je draagt een jurk die je thuis mooi vond maar waarover je nu je twijfels hebt. Je voelt je een verkleed boerinnetje in de grote stad...

Op weg naar huis stop ik bij het ouderlijk huis. In mijn vuile kleren stap ik de keuken binnen. Mijn familie zit aan tafel te eten. “Ha, daar heb je onze bouwvakker”, lacht mijn oom. “Wat ben je stoffig!”, verzucht mijn grootmoeder vanuit haar rolstoel.  “Wil je mee-eten?”, vraagt mijn moeder. Ik weiger, ik ben misselijk. Als ik bij hen ga zitten, vallen er brokjes puin uit mijn opgestoken haar op tafel. De voorbije dagen heb ik cement van vloertegels en bezetsel van muren gebeiteld, behang afgestoken, stenen versjouwd en eten klaargemaakt voor mijn vriend en zijn kameraad, die het écht zware werk verrichtten. Mijn hele lijf doet pijn. Doodmoe ben ik, en we zijn nog maar nét aan het verbouwen van ons nieuwe huis begonnen. Mijn vriend combineert dat met lange dagen op een filmset, ik met mijn schrijfwerk. Het is een zware periode maar we klagen (nog) niet.  Uiteindelijk dient al dat labeur een heerlijk doel: onze gezamenlijke toekomst. Toch, als mijn moeder me een mok thee aa...

Er zou nog steeds een taboe op de vrouwelijke seksualiteit rusten. Volgens seksuoloog Wim Slabbinck leren vrouwen hoe ze zichzelf moeten beschermen maar nauwelijks hoe ze kunnen genieten.   “ We weten allemaal hoe je een man laat klaarkomen, weinigen weten hoe een vrouw haar hoogtepunt bereikt. ”   Tijd voor een lesje vrouwelijke anatomie, voor hem   é n haar. Want noem het vrouwelijk orgasme gerust een vrouwenrecht. "Weten hoe je jezelf kunt plezieren, maakt je onafhankelijk." tekst: Fleur van Groningen        foto's: Sarah Van Looy Tussen de soep en de patatten kletsen over klaarkomen? Met Wim Slabbinck kan het. Tijdens een gezellige lunch in een eetcaf é   blijft een culinair orgasme uit maar verklapt de drieëndertigjarige seksuoloog dat ook vrouwen een penis hebben. Hij haalt er een tekening bij, zweert hardop bij seksuele emancipatie. Als klinisch seksuoloog heeft Wim niet de geijkte weg achter de rug. Hij studeerde Geschiedenis ...