Fleur van Groningen

Als een aangespoelde drenkeling slaapt mijn grootmoeder in het ziekenhuisbed. Op een spierwit strand met golven van katoen, de handen rond een onzichtbaar stuk wrakhout geklemd. Haar grijze haren waaieren los over het kussen, haar mond is een zwart gat. Niet de zon maar een tl-buis beschijnt haar perkamenten huid. En het zijn geen torenhoge meeuwen die in de verte krijten, het is haar adem die zo piept. Mijn moeder zet wat eten in de ijskast, ik de bloemen in het water. We nemen plaats achter het nachtkastje vol boeketten en praten zacht, tot een magere arm achter de gele tulpen verrijst, tastend naar het driehoekige handvat boven het bed. "Ze is wakker!", zeg ik en tegelijk staan we op zodat mijn grootmoeder ons kan zien. Moeizaam plooien haar lippen zich tot een glimlach. Praten lukt nauwelijks. Ze heeft pijn, ze is buiten adem. Toch sloft ze voorzichtig aan de arm van mijn moeder naar een neplederen fauteuil opdat haar haren daar opgestoken kunnen worden. Geroutineerd be...

“Onze liefde, dat was échte romantiek” Hun liefdesverhaal leest als een sprookje maar eindigt als een nachtmerrie. Toen zijn vrouw de strijd met longkanker verloor, stopte Vlaanderens succesvolste misdaadauteur onmiddellijk met schrijven. Toch heeft Pieter Aspe de pen weer opgenomen. Zijn nieuwste worp ligt nu in de boekhandel. En om de pijn te verzachten werkt hij al aan zijn volgende krimi. “Je kunt de rouwende weduwnaar niet blíjven uithangen.” Tekst: Fleur van Groningen, eerder verschenen in De Morgen Magazine In 1995 schonk Pieter Aspe (64), Vlaanderens meest gelezen en geprezen misdaadauteur, het leven aan hoofdinspecteur Pieter Van In en substituut Hannelore Martens. Sindsdien beleefden deze personages velerlei avonturen in zijn geboortestad Brugge, alsook in Antwerpen en zijn huidige woonplaats Blankenberge. De razend populaire misdaadreeks  telt ondertussen maar liefst negenendertig delen en inspireerde VTM tot een televisiereeks . Aspe won de ene prijs na de ...

Flor sprak niet enkel in de overtreffende trap, hij was een vleesgeworden superlatief. Niets was hij een beetje. Hij was alles héél. Heel getalenteerd, heel grappig, heel gesloten, heel kritisch, en ga zo maar door. Zo iemand kennen, is nooit vrijblijvend. Dat weten jullie allemaal. Zoals sommigen van jullie ook weten, waren er periodes waarin mijn vader en ik elkaar vaak zagen en waarin we geen contact hadden. Ongeacht die hindernissen hield ik van hem. Een kind blijft een kind. Een vader blijft een vader. Dat wil helaas niet zeggen dat het altijd even soepel verloopt. Onze grootste gemeenschappelijke deler was ongetwijfeld onze grootste liefde: de schoonheid. In mijn ogen, en wellicht ook in die van jullie, was mijn vader een toegewijde dienaar van al wat mooi is, van al wat ontroert. Hij was zo geraffineerd en intens gevoelig, hij had zulk een ontwikkeld oog voor kwaliteit, kleur, compositie en detail. Dat uitte zich in zijn werken en vioolspel, in zijn kennis van alle vormen v...

Flor Hermans, mijn vader, is 25 maart om 14:02 overleden. Zijn dierbare vriendin Reinhilde Decleir en ik waren bij hem sinds deze morgen. Hij is rustig ingeslapen. Flor was een artiest. Mensen kenden hem als schilder, als violist bij Wannes Van de Velde / in de zigeunerkelder /..., als leraar, als geliefde, als vriend, als vaste waarde in Antwerpen / de Zeppos / de Witzli Poetzli / de Kat ... Ik kende hem als een zeer intelligente, koppige, soms angstige, steed s eigenzinnige, knappe, introverte en humoristische man, met een grote liefde voor schoonheid, literatuur, beeldende kunst, film, muziek, lekker eten, theater en ook… vrouwelijk schoon. Onze relatie was moeilijk, er waren periodes waarin we lang geen contact hadden, maar de afgelopen maanden hebben we het goedgemaakt en datgene gezegd wat belangrijk was. Ik heb altijd van hem gehouden. Dat heb ik hem vandaag ook nog kunnen zeggen. Vrienden en kennissen van Flor Hermans die graag afscheid van hem willen nemen, zijn welko...

Het volledige interview lees je hier , een voorsmaakje alvast hieronder: Was dat in je vroegere liefdesleven anders?  FvG:  ‘Ik heb relaties gehad die niet constructief waren, waar te weinig liefde was, te weinig respect. Maar als je regelmatig vernederd wordt, komt er een moment dat je je eigen grenzen toch heel scherp aanvoelt. Dan begin je je te verdedigen en begin je aan dat zelfrespect te bouwen. Achteraf gezien ben ik zelfs dankbaar. Die pijnlijke ervaringen hebben me daar uiteindelijk bij geholpen. Maar ik moest er wel eerst tot op de bodem voor gaan. Ik ga niet het slachtoffer uithangen, dat ligt niet in mijn aard. Ik besef dat het voor een deel ook aan mezelf lag: als je je grenzen niet aangeeft, kan je monsters creëren.’ Je werkt momenteel aan een boek over hoogsensitiviteit. Wat heb je daarmee?  FvG:  ‘Ik had honderd op honderd voor de test. Ik blijk dus in extreme mate hoogsensitief te zijn. Waar bij gewone mensen enkel de hoofdzaken binnendring...

“Ik ben een zondagskind, ondanks mezelf” Misschien wil ze eeuwig blijven bestaan. Net als de protagoniste in haar debuutroman. Elke dag is het feest en soms verwijst Katrijn Van Bouwel naar zichzelf als kleine Katrijn. Maar dan loert de faalangst om de hoek. Moet ze grenzen stellen. Het volwassen leven dringt zich aan haar op. Met een misselijkmakende angst voor de dood tot gevolg. Portret van een meisje dat haar eigen muze werd. tekst: Fleur van Groningen Deze tekst verscheen eerder in De Morgen Magazine, op 11 februari 2017. Foto’s: Jef Boel. Katrijn Van Bouwel (35) zette zichzelf op de kaart als improvisatie actrice: in 2011 won ze de impro-cup,  niet veel later dook ze op in het humoristische Vier-programma Spelen met uw leven. Ook op Twitter weet ze een publiek te boeien: daar verzamelde ze met haar grapjes en woordspelingen al bijna twaalfduizend volgers. Knack Weekend zag er wat in en nodigde haar uit een proefcolumn te schrijven – inmiddels staat Katrijn tweew...

Te kst: Fleur van Groningen Deze tekst verscheen in Het Nieuwsblad Magazine op zaterdag 11 februari 2017. Het portret is van de hand van Minne van Groningen. Zes jaar geleden betrokken mijn moeder en stiefvader - toen eind de vijftig- de woning die ze net hadden gebouwd. Het kroost was uit huis, ze konden aan hun leven samen beginnen. Ik was blij, want het was alsof zij hun huwelijk omgekeerd beleefden. Terwijl ze elk al kinderen hadden waren ze aan hun relatie begonnen en het parcours van hun samengestelde gezin verliep niet probleemloos. Voortaan waren ze met  twee. Tijd voor de wittebroodsweken. Een zorgelozer bestaan. Mijn stiefvader plande een carrièreswitch en er was een kleine vleugel in het nieuwe huis waar mijn moeder haar atelier zou vestigen. Daar zou ze eindelijk doen wat ze al haar hele leven wilde: schilderen. Kort daarop kreeg mijn grootmoeder – toen 84 - gezondheidsproblemen. Enkele dagen nadat ze zonder te vallen over een drempeltje was gestruikeld, begon ...