Fleur van Groningen

Ik heb net een oude mailbox open gedaan. Daarin zit een mail van een mevrouw die me verwijt dat ik niet aardig ben geweest in een column. Dat mag niet, volgens deze mevrouw, omdat ik hoogsensitief ben. Het is een argument dat ik wel vaker hoor. Hoogsensitieve mensen mogen blijkbaar enkel lief en zacht zijn. (Net zoals veel meisjes leren dat ze braaf en beleefd moeten zijn.) Hoogsensitiviteit is een karaktereigenschap en definieert  geen totaal mens. Je kunt perfect hoogsensitief zijn én een afwijkende mening hebben. Hoogsensitief zijn én kritische grappen maken. Maar vooral: hoogsensitiviteit is geen synoniem voor lange tenen en zelfmedelijden. Noch voor watje. Hoogsensitief zijn betekent dat je andere hersenen hebt: wanneer je informatie binnenkrijgt, worden er meer gebieden in de hersenen tegelijk aangesproken dan bij een niet-hoogsensitief mens. Er worden ook meer onderlinge verbindingen gemaakt. Dit resulteert in een diepgaande verwerking en kan in overprikkeling uitmonde...

In mijn onderbroek lig ik op de behandeltafel, zijn handen vinden de pijn nog voor ik die aangewezen heb. Alsof ze praten met mijn lijf. Weldadig. Hij past Fascia-therapie toe, een therapie die een beroep doet op het zelfhelend vermogen van het lichaam. Het doet me denken aan de cursus Cranio-Sacraal therapie die ik als prille twintiger volgde, waar ik het ritme van de hersen- en ruggenmergvloeistof van patiënten leerde aanvoelen. Een heel bijzondere ervaring: opeens word je andermans pulserende energie gewaar in je handpalmen. Dat klinkt overigens sexier dan het is. Het heeft vooral iets ontroerends, alsof je voor het eerst de hartenklop van een foetus hoort. De essentie van een ander levend wezen. ‘Heb je die ritmische energie ook bij jezelf gevoeld?’, vraagt de Fascia-therapeut. Ik schud van nee: ‘In die tijd was ik vooral gericht op anderen verzorgen.’ Hij legt uit dat hij gedurende zijn opleiding heeft geleerd om tijdens een sessie voor tachtig procent zichzelf te behandelen ...