Fleur van Groningen

Superblij met deze mooie recensie op bangersisters.nl : " Mijn kind, mijn spiegel  beschrijft Fleur haar lange weg om zwanger te worden, de verliezen die ze heeft geleden, het zwanger zijn, de geboorte en alles wat er daarna bij haarzelf veranderde, en uiteraard alles wat ze van haar zoon heeft mogen leren. Dit alles met een intense gevoeligheid, soms met een beetje humor en zelfspot en op andere momenten als een razende mamabeer die uithaalt naar de Mama maffia. Ze laat de lezer lachen, weet je te ontroeren en houdt je tegelijkertijd een spiegel voor, waar je uiteraard mee mag doen wat je zelf wilt. Niets hoeft, ze deelt alleen haar wijsheid en haar levenslessen met de lezer. Haar eigen heden en verleden wisselen af met dagboekfragmenten over haar zoon, bijzondere scenes uit haar dagelijkse leven en belangrijke publicaties en boeken (en zelfs stukjes van eerder gepubliceerd werk van haarzelf) o.a. rondom opvoeding. Nadat ze bepaalde publicaties of gesprekken heeft geciteerd,...

Het begon in de kleuterklas. En het stopte pas toen ik de schoolpoort voor het laatst uit wandelde. Ze vonden me raar, deden gemeen. Als ik me in mezelf terugtrok, noemden ze me verwaand. Op een dag – ik was zestien- riep iemand me op straat na: “Gij, met uw arrogante smoel, gij denkt zeker dat ge ‘t zijt?!” Ik besloot om voortaan duidelijk te laten merken dat ik het goed meen, want blijkbaar straalde mijn uiterlijk het tegendeel uit. Zo ontstond de rol die ik mezelf op sociale aangelegenheden aanmat. Ik verplichtte mezelf om extrovert te zijn. Om hardop de grappen, opmerkingen en complimenten te maken die ik anders in stilte bedacht. Opdat mijn gezelschap me onbedreigend en misschien zelfs aardig zou vinden, en zich door mijn gevatte reacties op een veilig afstandje zou laten houden. Het was een onbewuste tactiek uit zelfbescherming. Vermoeiend, want ik moest voortdurend alert zijn. Pas toen ik in de twintig was, legde ik uit eenzaamheid mijn clownsmasker af. Voortaan zou ik toch m...