OVER HOOP
Ik was in de twintig toen ik aan tafel belandde met enkele oudere carrièremannen, waaronder één die een topfunctie bekleedde en daar zichtbaar enige zelfgenoegzaamheid aan ontleende. Hoewel ik probeerde deel te nemen aan het gesprek, werd er druk over me heen gepraat; in hun ogen had een jonge vrouw vast niets zinnigs te vertellen. Op een bepaald moment mengde ik me toch en benadrukte met trillende stem het belang van hoopvol in het leven te staan. De topman keek me meewarig aan – het was de eerste keer dat we oogcontact maakten – en lachte me gekunsteld uit. Vervolgens antwoordde hij hoofdschuddend dat hij de hoop al lang had opgegeven. Hij was er kennelijk trots op. Wat volgde was een wrang betoog dat mij zin gaf om mijn graf te delven en er alvast in te gaan liggen. Toen ik die avond naar huis reed, was ik totaal overtuigd van mijn eigen gelijk. Toen die man enkele maanden later stierf aan een hartaanval, vroeg ik me af in welke mate verbittering het hart aanvalt. Als je jong ben...