Fleur van Groningen

Zouden we de woordspeling maken? Vooruit dan: Fleur van Groningen (37) is twee keer bevallen. Van een zoon en van een boek. De zoon heet Rex, het boek Mijn kind, mijn spiegel. Rex is haar leermeester en daar schreef ze over. “Door de onvoorwaardelijke liefde voor mijn zoon, leer ik voorzichtig mezelf graag te zien.” Interview: Lotte Debrouwere Foto’s: Kris Desmedt Styling: Erik Vernieuwe Haar en make-up: Winke Walschap Als je de jeugd van Fleur van Groningen bekijkt, word je even stil. Ze was een ongelukje, leefde in een sekte, werd jaren gepest op school, een depressie was niet veraf. Fleur is hoogsensitief en werd ook nog eens hooggevoelig door de trauma’s die ze opliep. En zo belandde ze in onveilige situaties waarin ze zichzelf wegcijferde. “De mannen haalden eigenlijk een soort bewonderaarster in huis en ik deed alles om hun liefde niet te verliezen.” Ze cijferde zichzelf weg. Maar sprookjes bestaan. Assepoester ontmoette haar prins en huidige man Seppe en schreef de ...

 Interview door Diederik Van den Abeele, foto's door Carmen De Vos.  Klik op de afbeeldingen voor een vergroting.

Vakman Diederik Van den Abeele interviewde me voor Humo, vakvrouw Carmen De Vos fotografeerde me. Het resultaat: 6 (!) pagina's over mijn pieken en dalen in 2017. Of, zoals Humo het zelf aankondigt: een interview zonder filter. Een bewogen jaar, in alle opzichten. Dat was 2017 voor  Fleur van Groningen  (35). De voorbije twaalf maanden zat de populaire cartooniste, columniste en schrijfster op een emotionele roetsjbaan. 2017 bracht succes, erkenning en grote vreugde – haar boek  ‘Leven zonder filter’  was in Vlaanderen dé bestseller van het najaar – maar Van Groningen heeft ook heel diep gezeten: ze verloor haar vader, haar grootmoeder en had twee miskramen. ‘Hopelijk wordt 2018 weer wat kabbelender, zoals voorheen.’ Het volledige interview lees je hier .

Mijn vriend ligt in bad en kijkt toe terwijl ik op het staafje plas. Ik ben een week over tijd. En ja hoor: het is een blauwe plus. Uit verbazing laat ik de stop van de test in de wc-pot vallen. Ik was bang dat mijn lijf het niet kon, al wilde ik het zo graag. “We… we zijn zwanger!”, stamel ik stralend. “Laat zien!”, grinnikt mijn vriend en nieuwsgierig steekt hij zijn hand uit. Als een pin guïn schuifel ik naar hem toe en reik hem de zwangerschapstest aan. “Proficiat!”, lacht hij en ik kus zijn natte gezicht en feliciteer hem, hevig ontroerd met mijn broek op mijn knieën. In de weken die volgen openbaart het leven als zwangere vrouw zich aan me. Ik krijg borsten met blinklichtjes, ben kotsmisselijk, hondsmoe. Naar de supermarkt gaan is een opgave, zowat elk luchtje doet me kokhalzen. Maar het kan me niet schelen, het dient een magisch doel. Voortaan ben ik met twee. Ik leg een dagboekje aan over mijn zwangerschap , waarin ik mijn ervaringen neerschrijf en de gedroogde veldbloemen kl...