Fleur van Groningen

Cindy heeft me naakt gezien. We kenden elkaar niet, ik opende de deur, zij leidde me naar een donker kamertje en zei dat ik alles mocht uittrekken, wat ik deed. Het volgende moment stond ik bloot voor een zwart scherm, wijdbeens op twee kartonnetjes. Ze gebood me de ogen te sluiten. Ik had het anders verwacht. Ooit had ik een vriendin die steeds met gratis tickets voor de zelftan kwam aanzetten. Je stapte in de smalle, plastic cabine van een cheape fitnessclub en stroopte je kleren af. Dan moest je een half uur met gesloten ogen wachten terwijl er iets vaags gebeurde dat lawaai maakte. Vervolgens stapte je eruit met de illusie dat je bruiner was. Thuis keek de harde waarheid je vanuit de badkamerspiegel aan. Maar we waren jong en we wilden wat, dus de volgende keer gingen we weer, in de hoop dat meerdere beurten wél effect hadden. Het was vrijwillig in een blikje kruipen en eruit rollen als een droog stuk tonijn. Intussen ben ik ouder en grijzer, en bleker en vermoeider, na weer een la...

Als ze zich slecht voelde of piekerde, werd haar zoontje huilerig en kon hij niet slapen. “Dus voelde ik me verplicht om iets aan mijn psychische hygiëne te doe n, ” zegt schrijfster Fleur van Groningen. Dat resulteerde in een intense zoektocht naar het hoe en waarom van haar emoties.         Tekst: Joanie de Rijke     Foto: Carmen De Vos Verschenen in: Knack “Ik zit in de gelukkigste periode van mijn leven . ” Fleur van Groningen zit aan de houten tafel in de tuin van haar dijkhuisje in Bornem , onder een boom met zicht op het water. Ze is net veertig geworden, heeft een nieuw boek geschreven en is min of meer met zichzelf in het reine, concludeert ze op deze warme vrijdagmiddag in september . De vogels zoeken verkoeling in de vijver , de kippen snuisteren rond in de schaduw en Fleurs 3-jarig zoontje Rex komt ons van tijd tot tijd met een verlegen gezichtje elk één chipje brengen. Wat uitstekend smaakt bij straffe koffie met suiker.   ...