Fleur van Groningen

“Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan!” Die uitspraak wordt vaak aan Pippi Langkous toegeschreven en ook volop gebruikt door therapeuten en coaches. Maar aan die uitspraak kloppen een paar dingen niet. Zo veel zelfvertrouwen moet het gevolg zijn van een veilige hechting, die ontstaat doordat je als kind opgroeit in een liefdevol, warm nest met verzorgers die onderlegd zijn in emotie-regulatie. Pippi groeit echter alleen op, met een paard en een aap. Nu kunnen sommige apen best lief zijn (ik denk aan een ex) en wordt er tegenwoordig volop gecoacht met behulp van paarden, maar voor een kind lijkt me dit toch niet ideaal. Tenzij het symbolisch over haar ouders gaat; dat moeder een lang gezicht heeft en vader een erg harige rug. Maar de moeder van Pippi is dood en haar vader is een afwezige kapitein. Als hij dan toch eens op bezoek komt, is het feest, en is er niet echt tijd om de minder zonnige emoties te bespreken en te verwerken. Natuurlijk kan die uitspraak ook d...

Op 8 december 2022 nam Onbespreekbaar samen met Fleur van Groningen live een podcast op over hoogsensitiviteit. Dit uitverkochte evenement vond plaats in Kunstencentrum Viernulvier. De reel die de podcast aankondigt alleen al, werd reeds 166.000 keer bekeken. De reacties op de podcast zijn hartverwarmend en overweldigend. Je kunt deze nog steeds beluisteren via Apple en Spotify of bekijken op Youtube . Bijkomende informatie vind je natuurlijk in Fleurs boeken : Voelen zonder filter en Leven zonder filter . 

Zacht zwaait de deur van de slaapkamer open. Het fletse maanlicht trekt een streep over het bed. Mijn kat en ik knipperen met onze ogen. “Hey.” Zijn stem breekt de nacht in twee. Hij kleedt zich uit. Eerst zijn broek, dan zijn trui. Slaperig gluur ik naar zijn blote billen. “Ik ben naar huis gekomen…”, fluistert hij terwijl hij onder de donsdeken kruipt en zijn warme lijf tegen het mijne drukt, “…om je wat liefde te geven.”Behaaglijk druk ik me tegen hem aan. In zijn hals probeer ik zijn geur op te snuiven. Het lukt niet. Verstopte neus. “Ik kan niet geloven dat je er bent!”, fluister ik terug. Zelfs mijn fluisterstem klinkt snotterig. “Hoe laat is het?” “Een uur of vier.” Hij slaat zijn armen om me heen. “Ik stink waarschijnlijk wel een beetje”, waarschuw ik. Bij wijze van antwoord drukt hij zijn neus in mijn zweterige haren. Sinds een week ben ik ziek. Ik kon niet naar de winkel of de apotheek, leefde op wat de voorraadkast te bieden had en fantaseerde over neusspray en citroene...