Fleur van Groningen

  Na de rel met Delphine Lecompte: een slachtoffer getuigt Waarover wij niet praten Een gechargeerde open brief van dichteres Delphine Lecompte brak het pedofiliedebat weer open. Zit er werkelijk een pedofiel in elk van ons? Journaliste Fleur van Groningen (39) getuigt over misbruik in haar kindertijd, en ging tussen alle baldadigheid op zoek naar de feiten. Als kind ben ik seksueel misbruikt. En hoewel men kan beweren dat ik ervan hersteld ben – het gaat nu beduidend beter – leef ik met een litteken dat, indien aangeraakt, kan openbreken in rauwe pijn. Dit was, naast de traumatische gebeurtenissen, de ondraaglijke last: de vrees dat ik schuld heb aan wat mij is ‘overkomen’.  Die onterechte overtuiging kwam ik wel vaker tegen bij het lezen over seksueel misbruik en traumaseksualiteit. Kinderen zijn afhankelijk van volwassenen. Als ze moeten toegeven dat er met die grote mensen iets scheelt, hebben ze niemand meer – en wijzen ze zichzelf aan als bron van alle ellende. ...

Is schrijven over pedofilie een mijnenveld dat vermeden moet worden? Ik vind van niet. Het is belangrijk dat we zo goed mogelijk geïnformeerd zijn, de verschillende nuances kennen, alsook de nieuwe inzichten, en dat we met die kennis de juiste omstandigheden creëren om leed zo veel mogelijk te voorkomen en, indien te laat, te verzachten. Is pedofilie een onderwerp waarover iedereen een mening mag spuien? In principe wel, zie het recht op vrije meningsuiting. Maar waar houdt de mening op en begint de belediging, de schade? En hoe zit het met verantwoordelijkheid? Iemand als Delphine Lecompte, die in haar open brief in Humo het onderwerp pedofilie gebruikt om journalist Sven van der Meulen publiekelijk aan te vallen, onderwijl empathie afdwingt voor de ‘niet-praktiserende pedofiel’ (excuus voor de knullige term), vervolgens haar eigen moed om te sympathiseren met de underdog benadrukt, en op de koop toe beweert dat er in ons allen een pedofiel schuilt, ontzenuwt de beladen thematiek ...