Fleur van Groningen

Zoals in veel families, is er in mijn stamboom een geschiedenis van liefdeloosheid. Er was sprake van uitgesproken schadelijk gedrag maar het venijn sloop evengoed in subtiliteiten en verbloeming. Er heerste een bepaalde mentaliteit, die niet in twijfel werd getrokken. De oorzaak van deze liefdeloosheid was, net als in veel families, onmacht door trauma. Droevig, maar dat rechtvaardigt het schadelijke gedrag niet. En zolang het trauma niet werd geheeld, werd dit gedrag voortgezet. In feite riep de traumawond op deze manier om genezing: iemand moest ernaar kijken. Vaak zijn het de gevoeligste familieleden die familietrauma niet langer kunnen blijven negeren en het daardoor transformeren. Dit kan een effect hebben op de vorige generaties, maar voorkomt vooral dat de belastende erfenis nog wordt doorgegeven aan de volgende generatie. In mijn stamboom ben ik zo iemand. Dat noem ik geen heldenrol, eerder een noodzakelijkheid. Wat zich op microformaat afspeelde in mijn stamboom, herken i...

Is schrijven over pedofilie een mijnenveld dat vermeden moet worden? Ik vind van niet. Het is belangrijk dat we zo goed mogelijk geïnformeerd zijn, de verschillende nuances kennen, alsook de nieuwe inzichten, en dat we met die kennis de juiste omstandigheden creëren om leed zo veel mogelijk te voorkomen en, indien te laat, te verzachten. Is pedofilie een onderwerp waarover iedereen een mening mag spuien? In principe wel, zie het recht op vrije meningsuiting. Maar waar houdt de mening op en begint de belediging, de schade? En hoe zit het met verantwoordelijkheid? Iemand als Delphine Lecompte, die in haar open brief in Humo het onderwerp pedofilie gebruikt om journalist Sven van der Meulen publiekelijk aan te vallen, onderwijl empathie afdwingt voor de ‘niet-praktiserende pedofiel’ (excuus voor de knullige term), vervolgens haar eigen moed om te sympathiseren met de underdog benadrukt, en op de koop toe beweert dat er in ons allen een pedofiel schuilt, ontzenuwt de beladen thematiek ...