Fleur van Groningen

Vakman Diederik Van den Abeele interviewde me voor Humo, vakvrouw Carmen De Vos fotografeerde me. Het resultaat: 6 (!) pagina's over mijn pieken en dalen in 2017. Of, zoals Humo het zelf aankondigt: een interview zonder filter. Een bewogen jaar, in alle opzichten. Dat was 2017 voor  Fleur van Groningen  (35). De voorbije twaalf maanden zat de populaire cartooniste, columniste en schrijfster op een emotionele roetsjbaan. 2017 bracht succes, erkenning en grote vreugde – haar boek  ‘Leven zonder filter’  was in Vlaanderen dé bestseller van het najaar – maar Van Groningen heeft ook heel diep gezeten: ze verloor haar vader, haar grootmoeder en had twee miskramen. ‘Hopelijk wordt 2018 weer wat kabbelender, zoals voorheen.’ Het volledige interview lees je hier .

Traag staat hij op om ons toe te spreken. Kaarsrecht doch gebroken, doet hij wat geen enkele ouder zou moeten doen. Hij houdt een grafrede voor zijn kind. Als verlamd onderga ik zijn woorden, de muziek, de kleurrijke familiefoto’s op de achtergrond. Hij spreekt met eerbied en vanuit kracht, ik kan niet anders dan ontzag voor hem voelen. Ik leerde hem kennen toen ik zelf nog een kind was. Nadat mijn ouders hem op een cursus hadden ontmoet, werd hij hun beste vriend. Maar hij werd ook mijn vriend. Stelde me vragen, verdiepte zich in mijn zelfgetekende stripverhalen, maakte me aan het lachen. Hij is een gevoelige man, getuige zijn uitstekende gevoel voor humor, zakelijk én psychologisch inzicht. Zijn grootste talent is wellicht zijn vermogen om andermans kwaliteiten te belichten. Ik ken niemand die zo respectvol is, die er steeds in slaagt om anderen te eren zonder te overdrijven of sentimenteel te worden. Toen ik op mijn zestiende een jarenlange depressie kreeg en mijn stiefvader da...