Fleur van Groningen

Het is druk op de parking van de supermarkt. Ik heb een eerste rondje gereden, als ik een auto zie vertrekken. Terwijl ik wacht en pink, komt er een andere wagen aan. De chauffeur ziet me maar pikt vlug de parkeerplaats in. Verbaasd kijk ik hem na terwijl hij naar het hok met de winkelkarretjes loopt. Hij heeft geen kin en een wijkend voorhoofd, zijn hele gezicht hangt op aan een grote, puntige neus. Alsof zijn reukorgaan hem door het leven trekt. Plots word ik overvallen door een buitenproportionele woede. Ik rijd naar hem toe, parkeer mijn auto zo dat hij het hok niet uitkan en open mijn raampje. “Meneer!”, zeg ik, terwijl ik normaal zelden boos word en nauwelijks voor mezelf kan opkomen. “U heeft mij daarnet gezien en toch hebt u mijn parkeerplaats gepikt!” Hij kijkt me betrapt aan, rolt vervolgens met zijn ogen en slaakt een ongeïnteresseerde zucht. “Ik vind dat onbeleefd”, voeg ik eraan toe en besef hoe machteloos ik sta. Wat kan ik doen? Die vent in het karretjeshok gijzelen? Du...

“Onze liefde, dat was échte romantiek” Hun liefdesverhaal leest als een sprookje maar eindigt als een nachtmerrie. Toen zijn vrouw de strijd met longkanker verloor, stopte Vlaanderens succesvolste misdaadauteur onmiddellijk met schrijven. Toch heeft Pieter Aspe de pen weer opgenomen. Zijn nieuwste worp ligt nu in de boekhandel. En om de pijn te verzachten werkt hij al aan zijn volgende krimi. “Je kunt de rouwende weduwnaar niet blíjven uithangen.” Tekst: Fleur van Groningen, eerder verschenen in De Morgen Magazine In 1995 schonk Pieter Aspe (64), Vlaanderens meest gelezen en geprezen misdaadauteur, het leven aan hoofdinspecteur Pieter Van In en substituut Hannelore Martens. Sindsdien beleefden deze personages velerlei avonturen in zijn geboortestad Brugge, alsook in Antwerpen en zijn huidige woonplaats Blankenberge. De razend populaire misdaadreeks  telt ondertussen maar liefst negenendertig delen en inspireerde VTM tot een televisiereeks . Aspe won de ene prijs na de ...

Flor Hermans, mijn vader, is 25 maart om 14:02 overleden. Zijn dierbare vriendin Reinhilde Decleir en ik waren bij hem sinds deze morgen. Hij is rustig ingeslapen. Flor was een artiest. Mensen kenden hem als schilder, als violist bij Wannes Van de Velde / in de zigeunerkelder /..., als leraar, als geliefde, als vriend, als vaste waarde in Antwerpen / de Zeppos / de Witzli Poetzli / de Kat ... Ik kende hem als een zeer intelligente, koppige, soms angstige, steed s eigenzinnige, knappe, introverte en humoristische man, met een grote liefde voor schoonheid, literatuur, beeldende kunst, film, muziek, lekker eten, theater en ook… vrouwelijk schoon. Onze relatie was moeilijk, er waren periodes waarin we lang geen contact hadden, maar de afgelopen maanden hebben we het goedgemaakt en datgene gezegd wat belangrijk was. Ik heb altijd van hem gehouden. Dat heb ik hem vandaag ook nog kunnen zeggen. Vrienden en kennissen van Flor Hermans die graag afscheid van hem willen nemen, zijn welko...